พระวินัยปิฎก จุลวรรค · ปาริวาสิกขันธกะ
หัวข้อประจำขันธกะ เล่ม ๖
Text layerBuddha’s wordsItems ๓๗๖ (Royal Thai)6/6 in ปาริวาสิกขันธกะ4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระวินัยปิฎก จุลวรรค ปาริวาสิกขันธกะ หัวข้อประจำขันธกะ (Royal Thai Volume 6 · Mahachula Volume 6 · Mahamakut Volume 8 · Chaloem Phrakiat Volume 6)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 6, pp. 122–123 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 6, pp. 190–191
ปาริวาสิกา สาทิยนฺติ ปกตตฺตาน ภิกฺขุนํ
อภิวาทนํ ปจฺจุฏฺฐานํ อญฺชลิญฺเจว สามีจึ. (๑)
อาสนํ เสยฺยาภิหารํ ปาโท ปีฐํ กถลิกํ
ปตฺตํ นหาเน ปริกมฺมํ อุชฺฌายนฺติ จ เปสลา.
ทุกฺกฏํ สาทิยนฺตสฺส มิถุ ปญฺจ ยถาวุฑฺฒํ
อุโปสถํ ปวารณํ วสฺสิโก โณชโภชนํ.
สมฺมา จ วตฺตนา ตตฺถ ปกตตฺตสฺส คจฺฉนฺตํ
โย จ โหติ ปริยนฺโต น ปุเร ปจฺฉาสมเณน. (๒)
อารญฺญปิณฺฑนีหาโร อาคนฺตุเก อุโปสเถ
ปวารณาย ทูเตน คนฺตพฺโพ จ สภิกฺขุโก.
เอกจฺฉนฺเน จ วุฏฺฐานํ เตเถว จ นิมนฺตเย
อาสเน นีเจ จงฺกเม ฉมายํ จงฺกเมน น จ.
วุฑฺฒตเรน อกมฺมํ รตฺติจฺเฉทา จ โสธนา
นิกฺขิปนํ สมาทานํ ญาตพฺพํ ปาริวาสิกา. (๓)
มูลาย มานตฺตารหา ตถา มานตฺตจาริกา
อพฺภานารเห นโย จาปิ สมฺเภทํ นยโต ปุน.
ปาริวาสิกานํ (๔) ตโย จตุมานตฺตจาริเก
น สเมนฺติ รตฺติจฺเฉทา (๕) มานตฺเตสุ จ เทวสิ
เทฺว กมฺมา สทิสา เสสา ตโย กมฺมา สมา สมาติ.
ปาริวาสิกกฺขนฺธโก นิฏฺฐิโต.
- 1ฉ.ม. อญฺชลึ จ สามีจิยํ
- 2ฉ.ม. ปุเร ปจฺฉา ตเถว จ
- 3ฉ.ม. วตฺตํว ปาริวาสิเก
- 4ฉ.ม. ปาริวาสิเกสุ
- 5ฉ.ม. รตฺติจฺเฉเทสุ
เรื่องพวกภิกษุผู้อยู่ปริวาสยินดีการที่ปกตัตตภิกษุทั้งหลาย กราบไหว้ ลุกรับ ประนมมือ ทำสามีจิกรรม นำอาสนะมาให้ นำที่นอนมาให้ การล้างเท้า ตั้งตั่งรองเท้า ตั้งกระเบื้องเช็ดเท้า รับบาตรและจีวร ถูหลังให้ในคราวอาบน้ำ ปกตัตตภิกษุผู้มีศีลเป็นที่รักกล่าวตำหนิภิกษุอยู่ปริวาสผู้ยินดีต้องทุกกฏ ทรงอนุญาตแก่ภิกษุผู้อยู่ปริวาส ด้วยกันตามลำดับพรรษา และทรงอนุญาตกิจ ๕ อย่าง คือ อุโบสถ ปวารณา ผ้าอาบน้ำฝน การสละและภัต วิธีประพฤติชอบ คือ ภิกษุผู้อยู่ปริวาสไม่พึงเดินนำหน้าปกตัตตภิกษุ พอใจที่สุดท้าย ไม่พึงให้ภิกษุนำหน้าและตามเข้าตระกูลไม่พึงสมาทานอารัญญิกังคธุดงค์ ปิณฑปาติกังคธุดงค์
ไม่พึงให้เขานำบิณฑบาตมาส่ง เป็นอาคันตุกะไป และมีอาคันตุกะมา บอกในวันอุโบสถ ในวันปวารณา สั่งทูตให้บอก ไปสู่อาวาสและสถานที่มิใช่อาวาสที่มีภิกษุ
ไม่อยู่ในที่มุงบังเดียวกัน เมื่อปกตัตตภิกษุนั่งบนพื้นดิน
ไม่พึงนั่งบนอาสนะ เมื่อปกตัตตภิกษุนั่งบนอาสนะต่ำ
ไม่พึงนั่งบนอาสนะสูง เมื่อปกตัตตภิกษุเดินจงกรมอยู่บนที่ต่ำ
ไม่พึงเดินจงกรมในที่สูง หรือเดินจงกรมบนพื้นดิน
ไม่พึงเดินจงกรมในที่จงกรม
ไม่พึงอยู่ในที่มุงบังเดียวกับภิกษุผู้อยู่ปริวาสที่มีพรรษามากกว่า
ทำการใช้ไม่ได้ ความขาดราตรี ทำปริวาสให้บริสุทธิ์
ภิกษุผู้อยู่ปริวาสพึงทราบวิธีเก็บวัตร วิธีสมาทานวัตร ภิกษุผู้ควรแก่การชักเข้าหาอาบัติเดิม ผู้ควรแก่มานัต ผู้ประพฤติมานัตและผู้ควรแก่อัพภาน พระวินัยธรรมพึงทราบโดยนัยที่คล้ายกัน
รัตติเฉท ของภิกษุผู้อยู่ปริวาสมี ๓ อย่าง ของภิกษุ ผู้ประพฤติมานัตมี ๔ อย่าง การประพฤติให้ครบกำหนดวัน กรรม ๒ อย่างคล้ายกัน กรรม ๓ อย่างนอกจากนั้นเหมือนกัน
ปาริวาสิกขันธกะ จบ
End of หัวข้อประจำขันธกะ