วรรคที่ ๑๐ เล่ม ๒๐

{๙๕} [๙๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่ เหมือนความมีมิตรชั่วเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความมีมิตรชั่วย่อมเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่” (๑๔)

{๙๖} [๙๕] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่ เหมือนความมีมิตรดีเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความมีมิตรดีย่อมเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่” (๑๕)

{๙๗} [๙๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่ เหมือนการหมั่นประกอบอกุศลธรรม การไม่หมั่นประกอบกุศลธรรมเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การหมั่นประกอบอกุศลธรรม การไม่หมั่นประกอบกุศลธรรมย่อมเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่” (๑๖){๙๘} [๙๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไป เพื่อประโยชน์อย่างใหญ่ เหมือนการหมั่นประกอบกุศลธรรม การไม่หมั่นประกอบอกุศลธรรมเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การหมั่นประกอบกุศลธรรม การไม่หมั่นประกอบอกุศลธรรมย่อมเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่” (๑๗)

จบ ปมาทาทิวรรคที่ ๙

๑๐. ทุติยปมาทาทิวรรค

ว่าด้วยธรรมที่ก่อให้เกิดประโยชน์และมิใช่ประโยชน์

{๙๙} [๙๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะอาศัยเหตุภายใน เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่ เหมือน

ความประมาทเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความประมาทย่อมเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่ (๑)

{๑๐๐} [๙๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะอาศัยเหตุภายใน เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่ เหมือนความไม่ประมาทเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความไม่ประมาทย่อมเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่” (๒){๑๐๑} [๑๐๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะอาศัยเหตุภายใน เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่ เหมือนความเป็นผู้เกียจคร้านเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความเป็นผู้เกียจคร้านย่อมเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่” (๓){๑๐๒} [๑๐๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะอาศัยเหตุภายใน เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่

เหมือนความเป็นผู้ปรารภความเพียรเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความเป็นผู้ปรารภความเพียรย่อมเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่” (๔){๑๐๓} [๑๐๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะอาศัยเหตุภายใน เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่ เหมือนความมักมากเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความมักมากย่อมเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่” (๕){๑๐๔} [๑๐๓] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะอาศัยเหตุภายใน เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่ เหมือนความมักน้อยเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความเป็นผู้มักน้อยย่อมเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่” (๖)

{๑๐๕} [๑๐๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะอาศัยเหตุภายใน เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่ เหมือนความไม่สันโดษเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความไม่สันโดษย่อมเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่ (๗){๑๐๖} [๑๐๕] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะอาศัยเหตุภายใน เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่ เหมือนความสันโดษเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความเป็นผู้สันโดษย่อมเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่” (๘){๑๐๗} [๑๐๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะอาศัยเหตุภายใน เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่

เหมือนการใส่ใจโดยไม่แยบคายเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การใส่ใจโดยไม่แยบคาย ย่อมเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่” (๙){๑๐๘} [๑๐๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะอาศัยเหตุภายใน เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่ เหมือนการใส่ใจโดยแยบคายเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การใส่ใจโดยแยบคาย ย่อมเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่” (๑๐){๑๐๙} [๑๐๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะอาศัยเหตุภายใน เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่ เหมือนความไม่รู้สึกตัวเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความไม่รู้สึกตัวย่อมเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่” (๑๑){๑๑๐} [๑๐๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะอาศัยเหตุภายใน เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่ เหมือน

ความรู้สึกตัวเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความรู้สึกตัว ย่อมเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่” (๑๒)

{๑๑๑} [๑๑๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะอาศัยเหตุภายนอก เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่ เหมือนความมีมิตรชั่วเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความมีมิตรชั่ว ย่อมเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่” (๑๓)

{๑๑๒} [๑๑๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะอาศัยเหตุภายนอก เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่ เหมือนความมีมิตรดีเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความมีมิตรดี ย่อมเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่” (๑๔)

{๑๑๓} [๑๑๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะอาศัยเหตุภายใน เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่ เหมือนการหมั่นประกอบอกุศลธรรม การไม่หมั่นประกอบกุศลธรรมเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การหมั่นประกอบอกุศลธรรม การไม่หมั่นประกอบกุศลธรรม ย่อมเป็นไปเพื่อมิใช่ประโยชน์อย่างใหญ่” (๑๕){๑๑๔} [๑๑๓] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะอาศัยเหตุภายใน เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่ เหมือนการหมั่นประกอบกุศลธรรม การไม่หมั่นประกอบอกุศลธรรมเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การหมั่นประกอบกุศลธรรม การไม่หมั่นประกอบอกุศลธรรม ย่อมเป็นเพื่อประโยชน์อย่างใหญ่” (๑๖)

ว่าด้วยธรรมเป็นเหตุเสื่อมและเหตุมั่นคงแห่งพระศาสนา

{๑๑๕} [๑๑๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อความลบเลือน เพื่อความอันตรธานไปแห่งสัทธรรม เหมือนความประมาทเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความประมาทย่อมเป็นไปเพื่อความลบเลือน เพื่อความอันตรธานไปแห่งสัทธรรม” (๑๗){๑๑๖} [๑๑๕] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อความดำรงมั่น เพื่อความไม่ลบเลือน เพื่อความไม่อันตรธานไปแห่งสัทธรรม เหมือนความไม่ประมาทเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลายความไม่ประมาทย่อมเป็นไปเพื่อความดำรงมั่น เพื่อความไม่ลบเลือน เพื่อความไม่อันตรธานไปแห่งสัทธรรม” (๑๘){๑๑๗} [๑๑๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อความลบเลือน เพื่อความอันตรธานไปแห่งสัทธรรม เหมือนความเกียจคร้านเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความเกียจคร้านย่อมเป็นไปเพื่อความลบเลือน เพื่อความอันตรธานไปแห่งสัทธรรม” (๑๙){๑๑๘} [๑๑๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อความดำรงมั่น เพื่อความไม่ลบเลือน เพื่อความไม่อันตรธานไปแห่งสัทธรรม เหมือนการปรารภความเพียรเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การปรารภความเพียรย่อมเป็นไปเพื่อความดำรงมั่น เพื่อความไม่ลบเลือน เพื่อความไม่อันตรธานไปแห่งสัทธรรม” (๒๐)

{๑๑๙} [๑๑๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อความลบเลือน เพื่อความอันตรธานไปแห่งสัทธรรม เหมือนความมักมากเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความมักมากย่อมเป็นไปเพื่อความลบเลือน เพื่อความอันตรธานไปแห่งสัทธรรม” (๒๑){๑๒๐} [๑๑๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อความดำรงมั่น เพื่อความไม่ลบเลือน เพื่อความไม่อันตรธานไปแห่งสัทธรรม เหมือนความมักน้อยเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความมักน้อยย่อมเป็นไปเพื่อความดำรงมั่น เพื่อความไม่ลบเลือน เพื่อความไม่อันตรธานไปแห่งสัทธรรม” (๒๒){๑๒๑} [๑๒๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย

เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อความลบเลือน เพื่อความอันตรธานไปแห่งสัทธรรม เหมือนความไม่สันโดษเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความไม่สันโดษย่อมเป็นไปเพื่อความลบเลือน เพื่อความอันตรธานไปแห่งสัทธรรม” (๒๓){๑๒๒} [๑๒๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อความดำรงมั่น เพื่อความไม่ลบเลือน เพื่อความไม่อันตรธานไปแห่งสัทธรรม เหมือนความสันโดษเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความสันโดษย่อมเป็นไปเพื่อความดำรงมั่น เพื่อความไม่ลบเลือน เพื่อความไม่อันตรธานไปแห่งสัทธรรม” (๒๔){๑๒๓} [๑๒๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อความลบเลือน เพื่อความอันตรธานไปแห่งสัทธรรม เหมือนการใส่ใจโดยไม่แยบคายเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การใส่ใจโดยไม่แยบคาย ย่อมเป็นไปเพื่อความลบเลือน เพื่อความอันตรธานไปแห่งสัทธรรม” (๒๕){๑๒๔} [๑๒๓] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อความดำรงมั่น เพื่อความไม่ลบเลือน เพื่อความไม่

อันตรธานไปแห่งสัทธรรม เหมือนการใส่ใจโดยแยบคายเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การใส่ใจโดยแยบคายย่อมเป็นไปเพื่อความดำรงมั่น เพื่อความไม่ลบเลือน เพื่อความไม่อันตรธานไปแห่งสัทธรรม” (๒๖)

{๑๒๕} [๑๒๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อความลบเลือน เพื่อความอันตรธานไปแห่งสัทธรรม เหมือนความไม่รู้สึกตัวเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความไม่รู้สึกตัวย่อมเป็นไปเพื่อความลบเลือน เพื่อความอันตรธานไปแห่งสัทธรรม” (๒๗){๑๒๖} [๑๒๕] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อความดำรงมั่น เพื่อความไม่ลบเลือน เพื่อความไม่อันตรธานไปแห่งสัทธรรม เหมือนความรู้สึกตัวเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความรู้สึกตัวย่อมเป็นไปเพื่อความดำรงมั่น เพื่อความไม่ลบเลือน เพื่อความไม่อันตรธานไปแห่งสัทธรรม” (๒๘){๑๒๗}

[๑๒๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อความลบเลือน เพื่อความอันตรธานไปแห่งสัทธรรม เหมือนความมีมิตรชั่วเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความมีมิตรชั่วย่อมเป็นไปเพื่อความลบเลือน เพื่อความอันตรธานไปแห่งสัทธรรม” (๒๙){๑๒๘} [๑๒๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อความดำรงมั่น เพื่อความไม่ลบเลือน เพื่อความไม่อันตรธานไปแห่งสัทธรรม เหมือนความมีมิตรดีเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความมีมิตรดีย่อมเป็นไปเพื่อความดำรงมั่น เพื่อความไม่ลบเลือน เพื่อความไม่อันตรธานไปแห่งสัทธรรม” (๓๐){๑๒๙} [๑๒๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อความลบเลือน เพื่อความอันตรธานไปแห่งสัทธรรม เหมือน

การหมั่นประกอบอกุศลธรรม การไม่หมั่นประกอบกุศลธรรมเลย ดูก่อน ภิกษุทั้งหลาย การหมั่นประกอบอกุศลธรรม การไม่หมั่นประกอบกุศลธรรมย่อมเป็นไปเพื่อความลบเลือน เพื่อความอันตรธานไปแห่งสัทธรรม” (๓๑)

{๑๓๐} [๑๒๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราไม่พิจารณาเห็นธรรมอื่นแม้สักอย่างหนึ่งที่จะเป็นไปเพื่อความดำรงมั่น เพื่อความไม่ลบเลือน เพื่อความไม่อันตรธานไปแห่งสัทธรรม เหมือนการหมั่นประกอบกุศลธรรม การไม่หมั่นประกอบอกุศลธรรมเลย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การหมั่นประกอบกุศลธรรม การไม่หมั่นประกอบอกุศลธรรมย่อมเป็นไปเพื่อความดำรงมั่น เพื่อความไม่ลบเลือน เพื่อความไม่อันตรธานไปแห่งสัทธรรม” (๓๒)

ว่าด้วยผู้ทำให้พระสัทธรรมเสื่อม

{๑๓๑} [๑๓๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พวกภิกษุที่แสดงอธรรมว่าเป็นธรรมภิกษุเหล่านั้นชื่อว่าเป็นผู้ปฏิบัติเพื่อความไม่เป็นประโยชน์เกื้อกูล ไม่เป็นความสุขแก่ชนเป็นอันมาก เพื่อมิใช่ประโยชน์มิใช่เกื้อกูลแก่ชนเป็นอันมาก เพื่อทุกข์แก่เทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย ทั้งย่อมประสพบาปมิใช่บุญเป็นอันมาก และย่อมจะยังสัทธรรมนี้ให้อันตรธานไป” (๓๓){๑๓๒} [๑๓๑-๑๓๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พวกภิกษุที่แสดงธรรมว่าเป็นอธรรม … แสดงสิ่งที่มิใช่วินัยว่าเป็นวินัย ... แสดงวินัยว่ามิใช่วินัย ... แสดงคำที่ตถาคตมิได้ภาษิตไว้มิได้กล่าวไว้ว่าเป็นคำที่ตถาคตทรงภาษิตไว้ตรัสไว้ ... แสดง คำที่ตถาคตได้ภาษิตไว้กล่าวไว้ว่าเป็นคำที่ตถาคตมิได้ทรงภาษิตไว้มิได้ตรัสไว้ ...