๑. รัชนียสูตร เล่ม ๒๒

ปญฺจหิ ภิกฺขเว ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต เถโร ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีนํ อปฺปิโย จ โหติ อมนาโป จ อครุ จ อภาวนีโย จ. กตเมหิ ปญฺจหิ? รชนีเย รชฺชติ, ทุสนีเย ทุสฺสติ, โมหนีเย มุยฺหติ, กุปนีเย กุปฺปติ, มทนีเย มชฺชติ. อิเมหิ โข ภิกฺขเว ปญฺจหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต เถโร ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีนํ อปฺปิโย จ โหติ อมนาโป จ อครุ จ อภาวนีโย จ.

ปญฺจหิ ภิกฺขเว ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต เถโร ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีนํ ปิโย จ โหติ มนาโป จ ครุ จ ภาวนีโย จ. กตเมหิ ปญฺจหิ? รชนีเย น รชฺชติ, ทุสนีเย น ทุสฺสติ, โมหนีเย น มุยฺหติ, กุปนีเย น กุปฺปติ, มทนีเย น มชฺชติ. อิเมหิ โข ภิกฺขเว ปญฺจหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต เถโร ภิกฺขุ สพฺรหฺมจารีนํ ปิโย จ โหติ มนาโป จ ครุ จ ภาวนีโย จาติ. ปฐมํ.

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้เถระประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ ย่อมไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่พอใจ ไม่เป็นที่เคารพ และไม่เป็นที่ยกย่องของเพื่อนพรหมจารีทั้งหลายธรรม ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. กำหนัดในสิ่ง ที่เป็นเหตุให้กำหนัด

๒. ขัดเคืองในสิ่งที่เป็นเหตุให้ขัดเคือง

๓. หลงในสิ่งที่เป็นเหตุให้หลง

๔. โกรธในสิ่งที่เป็นเหตุให้โกรธ

๕. มัวเมาในสิ่งที่เป็นเหตุให้มัวเมา

ภิกษุผู้เถระประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล ย่อมไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่ พอใจ ไม่เป็นที่เคารพ และไม่เป็นที่ยกย่องของเพื่อนพรหมจารีทั้งหลายภิกษุผู้เถระประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ ย่อมเป็นที่รัก เป็นที่พอใจ เป็นที่ เคารพ และเป็นที่ยกย่องของเพื่อนพรหมจารีทั้งหลายธรรม ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. ไม่กำหนัดในสิ่งที่เป็นเหตุให้กำหนัด

๒. ไม่ขัดเคืองในสิ่งที่เป็นเหตุให้ขัดเคือง

๓. ไม่หลงในสิ่งที่เป็นเหตุให้หลง

๔. ไม่โกรธในสิ่งที่เป็นเหตุให้โกรธ

๕. ไม่มัวเมาในสิ่งที่เป็นเหตุให้มัวเมา

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้เถระประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล ย่อมเป็นที่รัก เป็นที่พอใจ เป็นที่เคารพ และเป็นที่ยกย่องของเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย

รชนียสูตรที่ ๑ จบ