พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปัญจมปัณณาสก์ · อักโกสกวรรค
๔. พหุภาณีสูตร เล่ม ๒๒
Text layerBuddha’s wordsItems ๒๑๔ (Royal Thai)4/10 in อักโกสกวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปัญจกนิบาต ปัญจมปัณณาสก์ อักโกสกวรรค พหุภาณีสูตร (Royal Thai Volume 22 · Mahachula Volume 22 · Mahamakut Volume 36 · Chaloem Phrakiat Volume 22)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 22, pp. 356–356
๔. พหุภาณีสูตร
ว่าด้วยคุณและโทษของการพูด
{๒๑๔} [๒๑๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษ ๕ ประการนี้มีอยู่ในบุคคลผู้พูดมาก โทษ ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ
(๑) พูดเท็จ (๒) พูดส่อเสียด
(๓) พูดคำหยาบ (๔) พูดเพ้อเจ้อ
(๕) หลังจากตายไปย่อมเข้าถึงอบาย ทุคติ วินิบาต นรก
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษ ๕ ประการนี้แลมีอยู่ในบุคคลผู้พูดมาก
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อานิสงส์ ๕ ประการนี้มีอยู่ในบุคคลผู้พูดพอประมาณ อานิสงส์ ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ
(๑) ไม่พูดเท็จ (๒) ไม่พูดส่อเสียด
(๓) ไม่พูดคำหยาบ (๔) ไม่พูดเพ้อเจ้อ
(๕) หลังจากตายไปย่อมเข้าถึงสุคติโลกสวรรค์
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อานิสงส์ ๕ ประการนี้แล มีอยู่ในบุคคลผู้พูดพอประมาณ”
๕. ปฐมอขันติสูตร
ว่าด้วยโทษของอขันติและคุณของขันติ สูตรที่ ๑
{๒๑๕} [๒๑๕] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย โทษของความไม่อดทนมี ๕ ประการนี้ โทษ ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ
- ๑บุคคลผู้พูดมาก (พหุภาณี) ในที่นี้หมายถึงบุคคลผู้พูดโดยไม่คิดด้วยปัญญา (องฺ.ปญฺจก.อ. ๘๙)
- ๒บุคคลผู้พูดพอประมาณ (มนฺตภาณี) หมายถึงบุคคลผู้พูดโดยคิดด้วยปัญญา (องฺ.ปญฺจก.อ. ๘๙)
End of ๔. พหุภาณีสูตร