๑๐. หิตสูตร ที่ ๔ เล่ม ๒๒

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล ชื่อว่า เป็นผู้ไม่ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ตน ไม่ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ผู้อื่น”

๑๐. จตุตถหิตสูตร

ว่าด้วยภิกษุผู้ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ตนเองและผู้อื่น สูตรที่ ๔

{๒๐} [๒๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการ ชื่อ ว่าเป็นผู้ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ตน และปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ผู้อื่น ธรรม ๕ ประการคืออะไรบ้าง คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้(๑) ตัวเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยศีล และยังชักชวนผู้อื่นในการถึงพร้อมด้วยศีล

(๒) ตัวเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยสมาธิ และยังชักชวนผู้อื่นในการ ถึงพร้อมด้วยสมาธิ

(๓) ตัวเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยปัญญา และยังชักชวนผู้อื่นในการถึงพร้อมด้วยปัญญา

(๔) ตัวเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิมุตติ และยังชักชวนผู้อื่นในการถึงพร้อมด้วยวิมุตติ

(๕) ตัวเองเป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิมุตติญาณทัสสนะ และยัง ชักชวนผู้อื่นในการถึงพร้อมด้วยวิมุตติญาณทัสสนะดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุผู้ประกอบด้วยธรรม ๕ ประการนี้แล ชื่อว่า เป็นผู้ปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ตน และปฏิบัติเพื่อประโยชน์แก่ผู้อื่น”

จบ พลวรรคที่ ๒

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. อนนุสสุตสูตร ๒. กูฏสูตร

๓. สังขิตตสูตร ๔. วิตถตสูตร

๕. ทัฏฐัพพสูตร ๖. ปุนกูฏสูตร

๗. ปฐมหิตสูตร ๘. ทุติยหิตสูตร

๙. ตติยหิตสูตร ๑๐. จตุตถหิตสูตร

๓.ปัญจังคิกวรรค

๑.ปฐมคารวสูตร

ว่าด้วยฐานะที่มีไม่ได้และที่มีได้

{๒๑} [๒๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ข้อที่ภิกษุไม่มีความเคารพ ไม่มีความยำเกรง ไม่มีความประพฤติเสมอในเพื่อนร่วมพรหมจรรย์ จักบำเพ็ญธรรมคือ อภิสมาจาริกวัตร ให้บริบูรณ์ได้นั้น มิใช่ฐานะที่จะมีได้ ข้อที่ภิกษุไม่บำเพ็ญ ธรรมคืออภิสมาจาริกวัตรให้บริบูรณ์แล้วจักบำเพ็ญเสขธรรม ให้บริบูรณ์ได้นั้น