นิทธมสูตร เล่ม ๒๔

ความทุกข์ ความโทมนัส และความคับแค้นใจเป็นธรรมดาย่อมพ้นจากความโศก ความร่ำไร ความทุกข์ ความโทมนัส และความคับแค้นใจได้”

๑๐. นิทธมนียสูตร

ว่าด้วยธรรมอันบุคคลพึงปัดเป่า ๑๐ ประการ

{๑๑๐} [๑๑๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรมทั้งหลายอันบุคคลพึงปัดเป่ามี ๑๐ ประการนี้ ธรรม ๑๐ ประการคืออะไรบ้าง คือดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความเห็นผิดอันบุคคลผู้มีความเห็นชอบปัดเป่าได้แล้ว อกุศลธรรมอันเลวทรามไม่น้อยซึ่งมีความเห็นผิดเป็นปัจจัยย่อมเป็นอัน ถูกบุคคลนั้นปัดเป่าได้แล้วด้วย แต่กุศลธรรมไม่น้อยซึ่งมีความเห็นชอบเป็น ปัจจัยย่อมถึงความเจริญบริบูรณ์ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความดำริผิดอันบุคคลผู้มีความดำริชอบปัดเป่าได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย วาจาผิดอันบุคคลผู้มีวาจาชอบปัดเป่าได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การงานผิดอันบุคคลผู้มีการงานชอบปัดเป่าได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การเลี้ยงชีพผิดอันบุคคลผู้มีการเลี้ยงชอบปัดเป่าได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความพยายามผิดอันบุคคลผู้มีความพยายามชอบปัดเป่าได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความระลึกผิดอันบุคคลผู้มีความระลึกชอบปัดเป่าได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความตั้งใจผิดอันบุคคลผู้มีความตั้งใจชอบปัดเป่าได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความรู้ผิดอันบุคคลผู้มีความรู้ชอบปัดเป่าได้แล้ว ...

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความหลุดพ้นผิดอันบุคคลผู้มีความหลุดพ้นชอบ ปัดเป่าได้แล้ว อกุศลธรรมอันเลวทรามไม่น้อยซึ่งมีความหลุดพ้นผิดเป็นปัจจัย ย่อมเป็นอันถูกบุคคลนั้นปัดเป่าได้แล้วด้วย แต่กุศลธรรมไม่น้อยซึ่งมีความหลุดพ้นชอบเป็นปัจจัยย่อมถึงความเจริญบริบูรณ์ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ธรรมทั้งหลายอันบุคคลพึงปัดเป่ามี ๑๐ ประการ นี้แล”

๑๑. ปฐมอเสขสูตร

ว่าด้วยเหตุที่เรียกว่าพระอเสขะ

{๑๑๑} [๑๑๑] ครั้งนั้นแล ภิกษุรูปหนึ่งเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้า นั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง แล้วได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ที่เรียกว่า ‘อเสขะ อเสขะ’ ดังนี้ ภิกษุเป็นอเสขะด้วยเหตุเพียงเท่าไรหนอแล”พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า “ดูก่อนภิกษุ ภิกษุในธรรมวินัยนี้

(๑) เป็นผู้ประกอบด้วยความเห็นชอบอันเป็นอเสขะ

(๒) เป็นผู้ประกอบด้วยความดำริชอบอันเป็นอเสขะ

(๓) เป็นผู้ประกอบด้วยวาจาชอบอันเป็นอเสขะ

(๔) เป็นผู้ประกอบด้วยการงานชอบอันเป็นอเสขะ