พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ติกนิบาต ตติยปัณณาสก์ · สัมโพธิวรรค
อติตตสูตร เล่ม ๒๐
Text layerBuddha’s wordsItems ๕๔๘ (Royal Thai)6/10 in สัมโพธิวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ติกนิบาต ตติยปัณณาสก์ สัมโพธิวรรค อติตตสูตร (Royal Thai Volume 20 · Mahachula Volume 20 · Mahamakut Volume 34 · Chaloem Phrakiat Volume 20)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 20, pp. 394–394
๕. รุณณสูตร
ว่าด้วยความร่าเริงในโลกและความเบิกบานในธรรม
{๕๔๗} [๑๐๓๒] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การขับร้อง คือการร้องไห้ในอริยวินัย การฟ้อนรำ คือความเป็นบ้าในอริยวินัย การหัวเราะจนเห็นฟันพร่ำเพรื่อ คือ การกระทำของเด็กในอริยวินัย ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เพราะเหตุนั้นแล จงละเสียโดยเด็ดขาดในการขับร้อง ในการฟ้อนรำ เมื่อเธอทั้งหลายเบิกบานในธรรม (คือเหตุบางอย่าง) ก็ควรแต่แย้ม”
๖. อติตติสูตร
ว่าด้วยสิ่งที่เสพไม่รู้อิ่ม ๓ อย่าง
{๕๔๘} [๑๐๓๓] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความอิ่มในการเสพสิ่ง ๓ สิ่งไม่มี สิ่ง ๓ สิ่งคืออะไรบ้าง คือ
(๑) ในการเสพความหลับ (๒) ในการเสพนํ้าสุราและเมรัย
(๓) ในการเสพเมถุนธรรม
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ความอิ่มในการเสพสิ่ง ๓ สิ่งนี้แลไม่มี”
๗. อรักขิตสูตร
ว่าด้วยกรรมที่เกิดขึ้นจากการรักษาและไม่รักษาจิต
{๕๔๙} [๑๐๓๔] ครั้งนั้นแล อนาถบิณฑิกคฤหบดีเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้าแล้วนั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่ง นั่งเรียบร้อยแล้ว พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสว่า “ดูก่อนคฤหบดี เมื่อบุคคลไม่รักษาจิต แม้กายกรรมก็เป็นอันไม่รักษา แม้วจีกรรมก็เป็นอันไม่รักษา
End of อติตตสูตร