ปัณฑิตสูตร เล่ม ๒๐

ตีณิมานิ ภิกฺขเว ปณฺฑิตปญฺญตฺตานิ สปฺปุริสปญฺญตฺตานิ. กตมานิ ตีณิ ? ทานํ ภิกฺขเว ปณฺฑิตปญฺญตฺตํ สปฺปุริสปญฺญตฺตํ, ปพฺพชฺชา ภิกฺขเว ปณฺฑิตปญฺญตฺตา สปฺปุริสปญฺญตฺตา, มาตาปิตูนํ ภิกฺขเว อุปฏฺฐานํ ปณฺฑิตปญฺญตฺตํ สปฺปุริสปญฺญตฺตํ. อิมานิ โข ภิกฺขเว ตีณิ ปณฺฑิตปญฺญตฺตานิ สปฺปุริสปญฺญตฺตานีติ.

สพฺภิ ทานํ อุปญฺญตฺตํ อหึสา สญฺญโม ทโม

มาตาปิตุอุปฏฺฐานํ สนฺตานํ พฺรหฺมจารินํ.

สตํ เอตานิ ฐานานิ ยานิ เสเวถ ปณฺฑิโต

อริโย ทสฺสนสมฺปนฺโน ส โลกํ ภชเต สิวนฺติ. ปญฺจมํ.

ภิกษุทั้งหลาย กรรม ๓ ประการนี้บัณฑิตบัญญัติไว้ สัตบุรุษบัญญัติไว้

กรรม ๓ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. ทาน(การให้) ๒. ปัพพัชชา(การถือบวช)

๓. มาตาปิตุอุปัฏฐาน(การบำรุงมารดาบิดา)

กรรม ๓ ประการนี้แลบัณฑิตบัญญัติไว้ สัตบุรุษบัญญัติไว้

ทาน อหิงสา(ความไม่เบียดเบียน)

สัญญมะ(ความสำรวม) ทมะ(การฝึกฝน)

มาตาปิตุอุปัฏฐาน(การบำรุงมารดาบิดา)

เป็นสิ่งที่สัตบุรุษบัญญัติไว้

คุณธรรมเหล่านี้เป็นฐานะของสัตบุรุษทั้งหลายผู้สงบ

เป็นพรหมจารีบุคคลซึ่งบัณฑิตควรเสพ

บัณฑิตนั้นเป็นอริยบุคคลผู้มีทัสสนะสมบูรณ์

เข้าถึงโลกอันเกษม ได้

ปัณฑิตสูตรที่ ๕ จบ