อหิสูตร เล่ม ๒๑

ผู้ไม่ฉลาดย่อมทำอกุศลกรรมอันเกิดแต่ราคะบ้าง

เกิดแต่โทสะบ้าง เกิดแต่โมหะบ้าง ซึ่งมีความคับแค้น

มีผลเป็นทุกข์

สัตวโลกทั้งหลายผู้ถูกอวิชชาหุ้มห่อแล้ว ย่อมเป็นผู้

มืดมน ไม่มีจักษุ พวกเขาย่อมไม่รู้เลยว่า เราเป็นผู้มี

สภาพเหมือนธรรมทั้งสามมีราคะเป็นต้น

๗. อหิราชสูตร

ว่าด้วยภิกษุแผ่เมตตาจิตไปยังตระกูลพญางูทั้ง ๔

{๖๗} [๖๗] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อาราม

ของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ก็สมัยนั้นแล ภิกษุรูปหนึ่งในพระนครสาวัตถีถูกงูกัดถึงมรณภาพ ครั้งนั้นแล ภิกษุหลายรูปเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้า นั่ง ณที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญภิกษุรูปหนึ่งในพระนครสาวัตถีนี้ถูกงูกัดถึงมรณภาพแล้ว,,

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนั้นชะรอยจะ

ไม่ได้แผ่เมตตาจิตไปถึงตระกูลพญางูทั้ง ๔ เป็นแน่ เพราะถ้าเธอแผ่เมตตาจิตไปถึงตระกูลพญางูทั้ง ๔ เธอก็คงไม่ถูกงูกัดมรณภาพ ตระกูลพญางูทั้ง ๔ มีอะไรบ้าง คือ

(๑) ตระกูลพญางูชื่อวิรูปักษ์

(๒) ตระกูลพญางูชื่อเอราปถะ

(๓) ตระกูลพญางูชื่อฉัพยาปุตตะ

(๔) ตระกูลพญางูชื่อกัณหาโคตมกะ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนั้นชะรอยจะไม่ได้แผ่เมตตาจิตไปถึงตระกูล

พญางูทั้ง ๔ นี้เป็นแน่ เพราะถ้าเธอแผ่เมตตาจิตไปยังตระกูลพญางูทั้ง ๔ นี้เธอก็คงไม่ถูกงูกัดถึงมรณภาพ

ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตให้แผ่เมตตาจิตไปถึงตระกูลพญางู

ทั้ง ๔ นี้ เพื่อคุ้มครองตน เพื่อรักษาตน เพื่อป้องกันตน

ความเป็นมิตรของเรากับพวกงูตระกูลพญาวิรูปักษ์จง

มีต่อกัน ความเป็นมิตรของเรากับพวกงูตระกูลพญา

เอราปถะจงมีต่อกัน ความเป็นมิตรของเรากับพวกงู

ตระกูลพญาฉัพยาปุตตะจงมีต่อกัน ความเป็นมิตรของเรา

กับพวกงูตระกูลพญากัณหาโคตมกะจงมีต่อกัน

ความเป็นมิตรของเรากับพวกสัตว์ที่ไม่มีเท้าจงมีต่อกัน

ความเป็นมิตรของเรากับพวกสัตว์สองเท้าจงมีต่อกัน

ความเป็นมิตรของเรากับพวกสัตว์สี่เท้าจงมีต่อกัน ความ

เป็นมิตรของเรากับพวกสัตว์ที่มีเท้ามากจงมีต่อกัน

ขอสัตว์ไม่มีเท้าอย่าได้เบียดเบียนเราเลย ขอสัตว์สอง

เท้าอย่าได้เบียดเบียนเราเลย ขอสัตว์สี่เท้าอย่าได้เบียดเบียน

เราเลย ขอสัตว์มีเท้ามากอย่าได้เบียดเบียนเราเลย

ขอสรรพสัตว์ทั้งหลายที่มีลมปราณที่เกิดมาแล้วทั้งหมด

จงได้พบเห็นแต่ความเจริญเถิด ความชั่วช้าอะไรอย่าได้มา

ถึงเลย

พระพุทธเจ้ามีพระคุณหาประมาณมิได้ พระธรรมมีคุณหาประมาณ

มิได้ พระสงฆ์มีคุณหาประมาณมิได้ แต่สัตว์เลื้อยคลานทั้งหลาย คือ งู

แมงป่อง ตะขาบ แมงมุม ตุ๊กแก หนู มีคุณประมาณได้ เราทำการรักษาดูแลผู้คนแล้ว เราทำความป้องกันผู้คนแล้ว ขอเหล่าสัตว์ทั้งหลายจงหลีกไปเถิด เรานั้นนมัสการพระผู้มีพระภาคเจ้าอยู่ นมัสการพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทั้ง ๗ พระองค์อยู่ ดังนี้แล”

๘. เทวทัตตสูตร

ว่าด้วยพระเทวทัต

{๖๘} [๖๘] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ ภูเขาคิชฌกูฏ ใกล้

พระนครราชคฤห์ เมื่อพระเทวทัตหลีกไปแล้วไม่นาน ณ ที่นั้นแล พระผู้มี

พระภาคเจ้าทรงปรารภพระเทวทัตตรัสเรียกภิกษุทั้งหลายมาว่า “ดูก่อนภิกษุ

ทั้งหลาย ลาภสักการะและชื่อเสียงเกิดขึ้นแก่เทวทัตเพื่อฆ่าตนเอง เพื่อ

ความเสื่อม