๑. มารปาสสูตร ที่ ๑ เล่ม ๑๘

(๑๒) ๒. โลกกามคุณวรรค

๑. ปฐมมารปาสสูตร

ว่าด้วยบ่วงมาร สูตรที่ ๑

{๑๖๕} [๑๑๔] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย รูปที่พึงรู้แจ้งด้วยจักษุ อันน่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ ชวนให้รัก ชักให้ใคร่ พาใจให้กำหนัด มีอยู่ หากภิกษุเพลิดเพลิน พร่ำถึง หมกมุ่นรูปนั้นอยู่ ภิกษุนี้เราเรียกว่าผู้ไปสู่ที่อยู่ของมาร ผู้ตกอยู่ในอำนาจของมาร ผู้คล้องบ่วงมารไว้ ภิกษุนั้นเป็นผู้ถูกมัดด้วยเครื่องผูกแห่งมาร ถูกมารผู้มีบาปทำอะไรได้ตามปรารถนา ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เสียง... กลิ่น... รส... โผฏฐัพพะ... ธรรมารมณ์ที่พึงรู้แจ้งด้วยมโน อันน่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ ชวนให้รัก ชักให้ใคร่ พาใจให้กำหนัด มีอยู่ หากภิกษุเพลิดเพลิน พร่ำถึง หมกมุ่นธรรมารมณ์นั้นอยู่ ภิกษุนี้เราเรียกว่าผู้ไปสู่ที่อยู่ของมาร ผู้ตกอยู่ในอำนาจของมาร ผู้คล้องบ่วงมารไว้ ภิกษุนั้นเป็นผู้ถูกมัดด้วยเครื่องผูกแห่งมาร ถูกมารผู้มีบาปทำอะไรได้ตามปรารถนาดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง

{๑๖๖} รูปที่พึงรู้แจ้งด้วยจักษุอันน่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ ชวนให้รัก ชักให้ใคร่ พาใจให้กำหนัด มีอยู่ หากภิกษุไม่เพลิดเพลิน ไม่พร่ำถึง ไม่หมกมุ่นรูปนั้นอยู่ ภิกษุนี้เราเรียกว่าผู้ไม่ไปสู่ที่อยู่ของมาร ผู้ไม่ตกอยู่ในอำนาจของมาร ผู้ถอดบ่วงมารได้แล้ว ภิกษุนั้นเป็นผู้พ้นแล้วจากเครื่องผูกแห่งมาร ไม่ถูกมารผู้มีบาปทำอะไรตามปรารถนา ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เสียง... กลิ่น... รส... โผฏฐัพพะ... ธรรมารมณ์ที่พึงรู้แจ้งด้วยมโนอันน่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ ชวนให้รัก ชักให้ใคร่ พาใจให้กำหนัด มีอยู่ หากภิกษุไม่เพลิดเพลิน ไม่พร่ำถึง ไม่หมกมุ่นธรรมารมณ์นั้นอยู่ ภิกษุนี้เราเรียกว่าผู้ไม่ไปสู่ที่อยู่ของมาร ผู้ไม่ตกอยู่ในอำนาจของมาร ผู้ถอดบ่วงมารได้แล้ว ภิกษุนั้นเป็นผู้พ้นแล้วจากเครื่องผูกแห่งมาร ไม่ถูกมารผู้มีบาปทำอะไรตามปรารถนา”

๒. ทุติยมารปาสสูตร

ว่าด้วยบ่วงมาร สูตรที่ ๒

{๑๖๗} [๑๑๕] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย รูปที่พึงรู้แจ้งด้วยจักษุ อันน่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ ชวนให้รัก ชักให้ใคร่ พาใจให้กำหนัด มีอยู่ หากภิกษุเพลิดเพลิน พร่ำถึง หมกมุ่นรูปนั้นอยู่ ภิกษุนี้เราเรียกว่าผู้พัวพันอยู่ในรูปที่พึงรู้แจ้งด้วยจักษุ ผู้ไปสู่ที่อยู่ของมาร ผู้ตกอยู่ในอำนาจของมาร ผู้คล้องบ่วงมารไว้ ภิกษุนั้นเป็นผู้ถูกมัดด้วยเครื่องผูกแห่งมาร ถูกมารผู้มีบาปทำอะไรได้ตามปรารถนา ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เสียง... กลิ่น... รส... โผฏฐัพพะ... ธรรมารมณ์ที่พึงรู้แจ้งด้วยมโน อันน่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ ชวนให้รัก ชักให้ใคร่ พาใจให้กำหนัด มีอยู่ หากภิกษุเพลิดเพลิน พร่ำถึง

หมกมุ่นธรรมารมณ์นั้นอยู่ ภิกษุนี้เราเรียกว่าผู้พัวพันอยู่ในธรรมารมณ์ที่พึงรู้แจ้งด้วยมโน ผู้ไปสู่ที่อยู่ของมาร ผู้ตกอยู่ในอำนาจของมาร ผู้คล้องบ่วงมารไว้ ภิกษุนั้นเป็นผู้ถูกมัดด้วยเครื่องผูกแห่งมาร ถูกมารผู้มีบาปทำอะไรได้ตามปรารถนา{๑๖๘} ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง รูปที่พึงรู้แจ้งด้วยจักษุ อันน่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ ชวนให้รัก ชักให้ใคร่ พาใจให้กำหนัด มีอยู่ หากภิกษุไม่เพลิดเพลิน ไม่พร่ำถึง ไม่หมกมุ่นรูปนั้นอยู่ ภิกษุนี้เราเรียกว่าผู้พ้นแล้วจากรูปที่พึงรู้แจ้งด้วยจักษุ ผู้ไม่ไปสู่ที่อยู่ของมาร ผู้ไม่ตกอยู่ในอำนาจของมาร ผู้ถอดบ่วงมารได้แล้ว ภิกษุนั้นเป็นผู้พ้นแล้วจากเครื่องผูกแห่งมาร ไม่ถูกมารผู้มีบาปทำอะไรตามปรารถนา ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เสียง... กลิ่น... รส... โผฏฐัพพะ... ธรรมารมณ์ที่พึงรู้แจ้งด้วยมโน อันน่าปรารถนา น่าใคร่ น่าพอใจ ชวนให้รัก ชักให้ใคร่ พาใจให้กำหนัด มีอยู่ หากภิกษุไม่เพลิดเพลิน ไม่พร่ำถึง ไม่หมกมุ่นธรรมารมณ์นั้นอยู่ ภิกษุนี้เราเรียกว่าผู้พ้นแล้วจากธรรมารมณ์ที่พึงรู้แจ้งด้วยมโน ผู้ไม่ไปสู่ที่อยู่ของมาร ผู้ไม่ตกอยู่ในอำนาจของมาร ผู้ถอดบ่วงมารได้แล้ว ภิกษุนั้นเป็นผู้พ้นแล้วจากเครื่องผูกแห่งมาร ไม่ถูกมารผู้มีบาปทำอะไรตามปรารถนา”