๙. อตีตานาคตปัจจุปันนานัตตสูตร เล่ม ๑๘

ย่อมไม่มีเยื่อใยในจักษุที่เป็นอดีต ไม่เพลิดเพลินจักษุที่เป็นอนาคต ย่อมปฏิบัติ เพื่อเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อดับจักษุที่เป็นปัจจุบันโสตะ... ฆานะ... ชิวหา... กาย... มโนที่เป็นอดีตและอนาคตเป็นของไม่เที่ยง จะกล่าวไปไยถึงมโนที่เป็นปัจจุบันเล่า อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมไม่มีเยื่อใยในมโนที่เป็นอดีต ไม่เพลิดเพลินมโนที่เป็นอนาคต ย่อมปฏิบัติเพื่อเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อดับมโนที่เป็นปัจจุบัน”

๘. อัชฌัตตทุกขาตีตานาคตสูตร

ว่าด้วยความเป็นทุกข์แห่งอายตนะภายในทั้งที่เป็นอดีตและอนาคต

{๘} [๘] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย จักษุที่เป็นอดีตและอนาคตเป็นทุกข์ จะกล่าวไปไยถึงจักษุที่เป็นปัจจุบันเล่า อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมไม่มีเยื่อใยในจักษุที่เป็นอดีต ไม่เพลิดเพลินจักษุที่เป็นอนาคต ย่อมปฏิบัติเพื่อเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อดับจักษุที่เป็นปัจจุบัน โสตะ... ฆานะ... ชิวหา... กาย... มโนที่เป็นอดีตและอนาคตเป็นทุกข์ จะกล่าวไปไยถึงมโนที่เป็นปัจจุบันเล่า อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมไม่มีเยื่อใยในมโนที่เป็นอดีต ไม่เพลิดเพลินมโนที่เป็นอนาคต ย่อมปฏิบัติเพื่อเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อดับมโนที่เป็นปัจจุบัน”

๙. อัชฌัตตานัตตาตีตานาคตสูตร

ว่าด้วยความเป็นอนัตตาแห่งอายตนะภายในทั้งที่เป็นอดีตและอนาคต

{๙} [๙] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย จักษุที่เป็นอดีตและอนาคตเป็นอนัตตาจะกล่าวไปไยถึงจักษุที่เป็นปัจจุบันเล่า อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมไม่มีเยื่อใยในจักษุที่เป็นอดีต ไม่เพลิดเพลินจักษุที่เป็นอนาคต ย่อมปฏิบัติเพื่อเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อดับจักษุที่เป็นปัจจุบัน โสตะ... ฆานะ...

ชิวหา... กาย... มโนที่เป็นอดีตและอนาคตเป็นอนัตตา จะกล่าวไปไยถึงมโนที่เป็นปัจจุบันเล่า อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมไม่มีเยื่อใยในมโนที่เป็นอดีต ไม่เพลิดเพลินมโนที่เป็นอนาคต ย่อมปฏิบัติเพื่อเบื่อหน่ายเพื่อคลายกำหนัด เพื่อดับมโนที่เป็นปัจจุบัน”

๑๐. พาหิรานิจจาตีตานาคตสูตร

ว่าด้วยความเป็นอนิจจังแห่งอายตนะภายนอกทั้งที่เป็นอดีตและอนาคต

{๑๐} [๑๐] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย รูปที่เป็นอดีตและอนาคตเป็นของไม่เที่ยง จะกล่าวไปไยถึงรูปที่เป็นปัจจุบันเล่า อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมไม่มีเยื่อใยในรูปที่เป็นอดีต ย่อมไม่เพลิดเพลินรูปที่เป็นอนาคตย่อมปฏิบัติเพื่อเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อดับรูปที่เป็นปัจจุบัน เสียง... กลิ่น... รส... โผฏฐัพพะ... ธรรมารมณ์ที่เป็นอดีตและอนาคตเป็นของไม่เที่ยง จะกล่าวไปไยถึงธรรมารมณ์ที่เป็นปัจจุบันเล่า อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมไม่มีเยื่อใยในธรรมารมณ์ที่เป็นอดีต ย่อมไม่เพลิดเพลินธรรมารมณ์ที่เป็นอนาคต ย่อมปฏิบัติเพื่อเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อดับธรรมารมณ์ที่เป็นปัจจุบัน”

๑๑. พาหิรทุกขาตีตานาคตสูตร

ว่าด้วยความเป็นทุกข์แห่งอายตนะภายนอกทั้งที่เป็นอดีตและอนาคต

{๑๑} [๑๑] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย รูปที่เป็นอดีตและอนาคตเป็นทุกข์ จะกล่าวไปไยถึงรูปที่เป็นปัจจุบันเล่า อริยสาวกผู้ได้สดับแล้วเห็นอยู่อย่างนี้ ย่อมไม่มีเยื่อใยในรูปที่เป็นอดีต ย่อมไม่เพลิดเพลินรูปที่เป็นอนาคต ย่อมปฏิบัติเพื่อเบื่อหน่าย เพื่อคลายกำหนัด เพื่อดับ รูปที่เป็นปัจจุบัน เสียง... กลิ่น... รส... โผฏฐัพพะ... ธรรมารมณ์ที่เป็นอดีตและอนาคตเป็นทุกข์ จะกล่าวไปไยถึง