พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนสังยุต จตุปัณณาสก์ · นันทิขยวรรค
๑. นันทิขยสูตร ที่ ๑ เล่ม ๑๘
Text layerBuddha’s wordsItems ๒๔๕ (Royal Thai)1/12 in นันทิขยวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สฬายตนวรรค สฬายตนสังยุต จตุปัณณาสก์ นันทิขยวรรค นันทิขยสูตร ที่ ๑ (Royal Thai Volume 18 · Mahachula Volume 18 · Mahamakut Volume 28 · Chaloem Phrakiat Volume 18)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 18, pp. 188–188
๔. จตุตถปัณณาสก์
(๑๖) ๑. นันทิขยวรรค
๑. อัชฌัตตนันทิขยสูตร
ว่าด้วยความสิ้นความเพลิดเพลินภายใน
{๒๔๕} [๑๕๖] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเห็นจักษุอันไม่เที่ยงนั้นแลว่าไม่เที่ยง ความเห็นของภิกษุนั้นจัดเป็นความเห็นชอบ เมื่อเห็นชอบย่อมเบื่อหน่าย เพราะสิ้นความเพลิดเพลินจึงสิ้นราคะ เพราะสิ้นราคะจึงสิ้นความเพลิดเพลิน เพราะสิ้นความเพลิดเพลินและราคะ เราจึงเรียกว่า ‘จิตหลุดพ้นดีแล้ว’ ... ภิกษุเห็นมโนอันไม่เที่ยงนั้นแลว่าไม่เที่ยง ความเห็นของภิกษุนั้นจัดเป็น ความเห็นชอบ เมื่อเห็นชอบย่อมเบื่อหน่าย เพราะสิ้นความเพลิดเพลิน จึงสิ้นราคะเพราะสิ้นราคะ จึงสิ้นความเพลิดเพลิน เพราะสิ้นความเพลิดเพลิน และราคะ เราจึงเรียกว่า ‘จิตหลุดพ้นดีแล้ว”
๒. พาหิรนันทิขยสูตร
ว่าด้วยความสิ้นความเพลิดเพลินภายนอก
{๒๔๖} [๑๕๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย ภิกษุเห็นรูปอันไม่เที่ยงนั้นแลว่าไม่เที่ยงความเห็นของภิกษุนั้นจัดเป็นความเห็นชอบ เมื่อเห็นชอบย่อมเบื่อหน่าย เพราะสิ้นความเพลิดเพลิน จึงสิ้นราคะ เพราะสิ้นราคะ จึงสิ้นความเพลิดเพลิน เพราะสิ้นความเพลิดเพลินและราคะ เราจึงเรียกว่า ‘จิตหลุดพ้นดีแล้ว’ ภิกษุเห็นเสียง... กลิ่น... รส... โผฏฐัพพะ... ธรรมารมณ์อันไม่เที่ยงนั้นแลว่าไม่เที่ยง ความเห็นของภิกษุนั้นจัดเป็นความเห็นชอบ เมื่อเห็นชอบย่อมเบื่อหน่าย เพราะสิ้นความเพลิดเพลิน จึงสิ้นราคะ เพราะสิ้นราคะ
End of ๑. นันทิขยสูตร ที่ ๑