สหัสสสูตร เล่ม ๑๙

๒. ทุติยวรรค

๑. กัปปสหัสสสูตร

ว่าด้วยการถึงความเป็นผู้มีมีอภิญญามาก

{๑๒๘๕} [๙๐๙] สมัยหนึ่ง ท่านพระอนุรุทธะอยู่ที่พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้น ภิกษุหลายรูปเข้าไปหาท่านพระอนุรุทธะถึงที่อยู่ ครั้นแล้วได้ปราศรัยกับท่านพระอนุรุทธะ แล้วได้ถามท่านพระอนุรุทธะว่า “ท่านอนุรุทธะได้ถึงความเป็นผู้มีอภิญญามาก เพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งธรรมเหล่าไหน”

{๑๒๘๖} พระอนุรุทธะตอบว่า “ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ผมได้ถึงความเป็นผู้มีอภิญญามาก เพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ สติปัฏฐาน ๔ คืออะไรบ้าง คือ ในที่นี้ผมพิจารณาเห็นกายในกาย... พิจารณาเห็นเวทนาในเวทนา... พิจารณาเห็นจิตในจิต... พิจารณาเห็นธรรมในธรรม มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกอยู่ ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ผมได้ถึงความเป็นผู้มีอภิญญามากเพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้แล อนึ่ง เพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้ ผมย่อมระลึกได้ตลอดพันกัป”

๒. อิทธิวิธสูตร

ว่าด้วยเจริญสติปัฏฐานแสดงฤทธิ์ได้

{๑๒๘๗} [๙๑๐] “ดูก่อนท่านผู้มีอายุทั้งหลาย ก็แลเพราะเจริญ เพราะทำให้มากซึ่งสติปัฏฐาน ๔ เหล่านี้ ผมย่อมแสดงฤทธิ์ได้หลายอย่าง คือ คนเดียวทำให้เป็นหลายคนก็ได้... ใช้อำนาจทางกายไปตลอดพรหมโลกก็ได้”