พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สติปัฏฐานสังยุต · นาฬันทวรรค
มหาปุริสสูตร เล่ม ๑๙
Text layerBuddha’s wordsItems ๗๒๔–๗๒๕ (Royal Thai)1/10 in นาฬันทวรรค4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย มหาวารวรรค สติปัฏฐานสังยุต นาฬันทวรรค มหาปุริสสูตร (Royal Thai Volume 19 · Mahachula Volume 19 · Mahamakut Volume 30 · Chaloem Phrakiat Volume 19)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 19, pp. 247–248
๒. นาลันทวรรค
๑. มหาปุริสสูตร
ว่าด้วยความหมายของคำว่ามหาบุรุษ
{๗๒๔} [๓๗๗] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี ...
ครั้งนั้นแล ท่านพระสารีบุตรเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วถวายบังคมพระผู้มีพระภาคเจ้า นั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้ ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ที่เรียกว่า ‘มหาบุรุษ มหาบุรุษ’ ดังนี้ บุคคลจะเป็นมหาบุรุษได้ด้วยเหตุเพียงเท่าไรหนอแล”
{๗๒๕} พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนสารีบุตร เราเรียกว่า ‘มหาบุรุษ’ เพราะเป็นผู้มีจิตหลุดพ้นแล้ว เราไม่เรียกว่า ‘มหาบุรุษ’ เพราะเป็นผู้มีจิตยังไม่หลุดพ้น
ดูก่อนสารีบุตร ก็บุคคลเป็นผู้มีจิตหลุดพ้นแล้วอย่างไร คือ ภิกษุในธรรมวินัยนี้ย่อมพิจารณาเห็นกายในกาย มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกอยู่ เมื่อเธอพิจารณาเห็นกายในกายอยู่ จิตย่อมคลายกำหนัด ย่อมหลุดพ้นจากอาสวะทั้งหลายพราะ<*> ไม่ถือมั่น ย่อมพิจารณาเห็นเวทนาในเวทนา ... ย่อมพิจารณาเห็นจิตในจิต ... ย่อมพิจารณาเห็นธรรมในธรรม มีความเพียร มีสัมปชัญญะ มีสติ กำจัดอภิชฌาและโทมนัสในโลกอยู่ เมื่อพิจารณาเห็นธรรมในธรรมอยู่ จิตย่อมคลายกำหนัด ย่อมหลุดพ้นจากอาสวะทั้งหลายเพราะไม่ถือมั่น ดูก่อนสารีบุตร บุคคลเป็นผู้มีจิตหลุดพ้นแล้วอย่างนี้แล เราเรียกว่า ‘มหาบุรุษ’ เพราะเป็นผู้มีจิตหลุดพ้นแล้ว เราไม่เรียกว่า ‘มหาบุรุษ’ เพราะเป็นผู้มีจิตยังไม่หลุดพ้น”
- เพราะ - ผู้รวบรวม
๒. นาลันทสูตร
ว่าด้วยพระสารีบุตรบันลือสีหนาทที่เมืองนาลันทา
{๗๒๖} [๓๗๘] สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับอยู่ ณ สวนมะม่วงของปาวาริกเศรษฐี ใกล้เมืองนาลันทา ครั้งนั้น ท่านพระสารีบุตรเข้าไปเฝ้าพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ประทับ ครั้นแล้วได้ถวายอภิวาทพระผู้มีพระภาคเจ้านั่ง ณ ที่สมควรข้างหนึ่งแล้วได้กราบทูลพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์เลื่อมใสในพระผู้มีพระภาคเจ้าอย่างนี้ว่า ‘สมณะหรือพราหมณ์อื่นใดที่จะรู้เกินไปกว่าพระผู้มีพระภาคเจ้าในทางพระสัมโพธิญาณ มิได้มีแล้วในอดีต จักไม่มีในอนาคต และไม่มีอยู่ในบัดนี้”พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนสารีบุตร เธอกล่าววาจาอันองอาจยิ่งนี้ เธอถือเอาส่วนเดียวได้บันลือสีหนาท
แล้วว่า ‘ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์เลื่อมใสในพระผู้มีพระภาคเจ้าอย่างนี้ว่า ‘สมณะหรือพราหมณ์อื่นใดที่จะรู้เกินไปกว่าพระผู้มีพระภาคเจ้าในทางพระสัมโพธิญาณมิได้มีแล้วในอดีต จักไม่มีในอนาคต และไม่มีอยู่ในบัดนี้’ {๗๒๗} ดูก่อนสารีบุตร เธอกำหนดรู้วาระจิตของพระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกพระองค์ ซึ่งได้มีแล้วในอดีตว่า ‘พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น ๆ ทรงมีศีลอย่างนี้ มีธรรมอย่างนี้ มีพระปัญญาอย่างนี้ มีวิหารธรรมอย่างนี้ มีวิมุตติอย่างนี้ ได้กระนั้นหรือ”“กำหนดมิได้อย่างนั้นหรอก พระพุทธเจ้าข้า”
{๗๒๘} “ดูก่อนสารีบุตร เธอกำหนดรู้วาระจิตของพระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าทุกพระองค์ซึ่งจักมีในอนาคตกาลว่า ‘พระผู้มีพระภาคเจ้า
- ๑สัมโพธิญาณ ญาณเป็นเครื่องตรัสรู้ ได้แก่ พระสัพพัญญุตญาณ ญาณคือความเป็นพระสัพพัญญู (มีปรีชาหยั่งรู้สิ่งทั้งปวง) หรืออรหัตตมรรคญาณ ญาณที่ให้สำเร็จเป็นพระอรหันต์ (สํ.ม.อ. ๒๘๑)
- ๒บันลือสีหนาท หมายถึงการเปล่งวาจาอย่างองอาจดุจพญาราชสีห์คำรามในป่า (สํ.ม.อ. ๒๘๑)
End of มหาปุริสสูตร