๗. สุตสูตร ที่ ๑ เล่ม ๑๗

ด้วยวาจา ด้วยใจ พวกเรานั้นเป็นผู้ที่ทำกรรมทั้งสองด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยใจหลังจากตายไปจึงเข้าถึงความเป็นสหายของพวกนาคที่เป็นโอปปาติกะ ถ้าวันนี้พวกเรามาประพฤติสุจริตด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยใจกัน เมื่อเป็นอย่างนี้ หลังจากตายไปพวกเราก็จะเข้าถึงสุคติโลกสวรรคได้ เชิญพวกเรามาประพฤติสุจริตด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยใจในบัดนี้กันเถิด’ ดูก่อนภิกษุ ข้อนี้แลเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้นาคบางพวกที่เป็นโอปปาติกะในโลกนี้รักษาอุโบสถและสละกายได้”

๗. สุตสูตร

ว่าด้วยเหตุปัจจัยให้เข้าถึงความเป็นนาคที่เป็นอัณฑชะ

{๕๒๕} [๓๔๘] เรื่องเถิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี

ภิกษุนั้นนั่ง ณ ที่ สมควรข้างหนี่งแล้วได้ทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า

“ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญอะไรหนอเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้บุคคลบางคนในโลกนี้หลังจากตายไปจึงเข้าถึงความเป็นสหายของพวกนาคที่เป็นอัณฑซะ”

พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสว่า “ดูก่อนภิกษุ บุคคลบางคนในโลกนี้เป็นผู้

ทำกรรมทั้งสองด้วยกาย ด้วยวาจา ด้วยใจ เขาได้สดับมาว่าพวกนาคที่เป็นอัณฑชะมีอายุยืน มีรัศมีงาม มีความสุขมาก เขาจึงปรารถนาอย่างนี้ว่า‘โอหนอ หลังจากตายไปขอให้เราได้เข้าถึงความเป็นสหายของพวกนาคที่เป็นอัณฑชะด้วยเถิด’ หลังจากตายไปเขาจึงเข้าถึงความเป็นสหายของพวกนาคที่เป็นอัณฑซะ ดูก่อนภิกษุ ข้อนี้แลเป็นเหตุเป็นปัจจัยที่ทำให้บุคคลบางคนในโลกนี้ หลังจากตายไปจึงเข้าถึงความเป็นสหายของพวกนาคที่เป็นอัณฑชะ’’

๘. ทุติยสุตสูตร

ว่าด้วยเหตุปัจจัยให้เข้าถึงความเป็นนาคที่เป็นชลาพุชะ

{๕๒๖} [๓๔๙] เรื่องเกิดขึ้นที่พระนครสาวัตถี