ปาราชิก ๔ สิกขาบท เล่ม ๑

บทสรุป

{๓๐๐} [๒๓๓] “ท่านทั้งหลาย ธรรมคือปาราชิก ๔ สิกขาบท ข้าพเจ้ายกขึ้นแสดงแล้ว ภิกษุต้องอาบัติปาราชิกอย่างใดอย่างหนึ่งแล้ว ย่อมไม่ได้สังวาสภับภิกษุทั้งหลาย เป็นปาราชิก หาสังวาสมิได้ ในภายหลังเหมือนในกาลก่อน ข้าพเจ้าขอถามท่านทั้งหลายในธรรมคือปาราชิก ๔ สิกขาบท นั้นว่า ‘ท่านทั้งหลายบริสุทธิ์ในธรรมคือปาราชิก ๔ สิกขาบทนี้แล้วหรือ’ ข้าพเจ้าขอถามแม้ครั้งที่สองว่า ‘ท่านทั้งหลายบริสุทธิ์ในธรรมคือปาราชิก ๔ สิกขาบทนี้แล้วหรือ’ ข้าพเจ้าขอถามแม้ครั้งที่สามว่า‘ท่านทั้งหลายบริสุทธิ์ในธรรมคือปาราชิก ๔ สิกขาบทนี้แล้วหรือ’ ท่านทั้งหลายบริสุทธิ์ในธรรมคือปาราชิก ๔ สิกขาบทนี้แล้ว เพราะฉะนั้น จึงนิ่ง ข้าพเจ้าขอทรงความข้อนี้ไว้ด้วยอาการอย่างนี้แล”

จบ ปาราชิก

หัวข้อประจำเรื่อง

ปาราชิก ๔ สิกขาบท คือ เมถุนธรรม ว่าด้วยการเสพเมถุนธรรม ๑ อทินนาทาน ว่าด้วยการถือเอาสิ่งของที่เจ้าของมิได้ให้ ๑ มนุสสวิคคหะ ว่าด้วยการพรากกายมนุษย์ ๑ อุตตริมนุสสธรรม ว่าด้วยการอวดอุตตริมนุสสธรรม ๑ เป็นสาเหตุแห่งการตัดรากเหง้าอย่างไม่ต้องสงสัย ดังนี้แล

จบ ปาราชิกกัณฑ์

๒. สังฆาทิเสสกัณฑ์

ท่านทั้งหลาย ก็ธรรมคือสังฆาทิเสส ๑๓ สิกขาบทเหล่านี้แลมาสู่อุทเทส

สุกกวิสัฏฐิสิกขาบท

๑.ว่าด้วยการจงใจทำให้นํ้าอสุจิเคลื่อน

เรื่องพระเสยยสกะ

{๓๐๑} [๒๓๔] โดยสมัยนั้น พระผู้มีพระภาคพุทธเจ้าประทับอยู่ ณ พระวิหารเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิกคฤหบดี ใกล้พระนครสาวัตถี ครั้งนั้น ท่านพระเสยยสกะไม่ยินดีประพฤติพรหมจรรย์ เพราะความกระสันนั้นเธอจึงซูบผอม เศร้าหมอง มีผิวพรรณคลํ้า มีผิวเหลืองขึ้น ๆ มีตัวสะพรั่งด้วยเส้นเอ็น ท่านพระอุทายีได้เห็นท่านพระเสยยสกะซูบผอม เศร้าหมอง มีผิวพรรณคลํ้า มีผิวเหลืองขึ้น ๆ มีตัวสะพรั่งด้วยเส้นเอ็น ครั้นแล้วจึงได้ถามว่า “อาวุโสเสยยสกะ เพราะเหตุไร คุณจึงซูบผอม เศร้าหมอง มีผิวพรรณคลํ้า มีผิวเหลืองขึ้น ๆ มีตัวสะพรั่งด้วยเส้นเอ็น คุณไม่ยินดีประพฤติพรหมจรรย์หรือไรเล่า”