สงฆ์ให้ปริวาส ๑ เดือน เล่ม ๖

เตน โข ปน สมเยน อฐฺญตฺตโร ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปนฺโน โหติ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย. ตสฺส เอตทโหสิ “อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ”ติ. โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาจิ, ตสฺส สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ: อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชิ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เม เอตทโหสิ “อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ”ติ, โสหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส เม ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ “ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ (๑) ยาเจยฺยนฺ”ติ.

โส ภิกฺขูนํ อาโรเจสิ “อหํ โข อาวุโส เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เม เอตทโหสิ ‘อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โสหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส เม ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ: อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เม เอตทโหสิ ‘อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ

เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โสหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส เม ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ ‘ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ. กถํ นุ โข มยา ปฏิปชฺชิตพฺพนฺ”ติ. เต ภิกฺขู ภควโต เอตมตฺถํ อาโรเจสุํ. เตน หิ ภิกฺขเว สํโฆ ตสฺส ภิกฺขุโน ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ เทตุ. เอวญฺจ ปน ภิกฺขเว ทาตพฺโพ-

เตน ภิกฺขเว ภิกฺขุนา สํฆํ อุปสงฺกมิตฺวา เอกํสํ อุตฺตราสงฺคํ กริตฺวา วุฑฺฒานํ ภิกฺขูนํ ปาเท วนฺทิตฺวา อุกฺกุฏิกํ นิสีทิตฺวา อญฺชลึ ปคฺคเหตฺวา เอวมสฺส วจนีโย “อหํ ภนฺเต เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เม เอตทโหสิ ‘อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โสหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส เม ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม

โอกฺกมิ: อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เม เอตทโหสิ ‘อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โสหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส เม ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ ‘ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โสหํ ภนฺเต สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ ยาจามี”ติ. ทุติยมฺปิ ยาจิตพฺโพ. ตติยมฺปิ ยาจิตพฺโพ. พฺยตฺเตน ภิกฺขุนา ปฏิพเลน สํโฆ ญาเปตพฺโพ-

สมัยนั้น ภิกษุรูปหนึ่งต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ภิกษุนั้นได้มีความคิดดังนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัวที่ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ภิกษุนั้นขอปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ ปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัวที่ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้น เมื่อภิกษุนั้นกำลัง อยู่ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน เรา นั้นคิดว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๑ เดือนเพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ เรานั้นจึงขอปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๑ เดือนเพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่เรา เมื่อเรานั้นกำลังอยู่ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’

ภิกษุนั้นบอกแก่ภิกษุทั้งหลายว่า ‘ท่านทั้งหลาย กระผมต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน กระผมนั้นได้มีความคิดดังนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ กระผมนั้นขอปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ กระผม เมื่อกระผมนั้นกำลังอยู่ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน เรานั้นคิดว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ เรานั้นขอปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ ปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่เราแล้ว เมื่อเรานั้นกำลังอยู่ ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ กระผมจะปฏิบัติอย่างไร’ภิกษุทั้งหลายจึงนำเรื่องนี้ไปกราบทูลพระผู้มีพระภาคให้ทรงทราบ

พระผู้มีพระภาครับสั่งว่า “ภิกษุทั้งหลาย ถ้าเช่นนั้น สงฆ์จงให้ปริวาสสำหรับ เดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน แก่ภิกษุนั้น”

วิธีให้ปริวาสสำหรับเดือนนอกนี้และกรรมวาจา

ภิกษุทั้งหลาย สงฆ์พึงให้ปริวาสอย่างนี้ คือ ภิกษุนั้นพึงเข้าไปหาสงฆ์ ห่ม อุตตราสงค์เฉวียงบ่าข้างหนึ่ง กราบเท้าภิกษุผู้แก่พรรษาทั้งหลาย นั่งกระโหย่ง ประนมมือ กล่าวอย่างนี้ว่า “ท่านผู้เจริญ กระผมต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน กระผมนั้นคิดว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ กระผมนั้นขอปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ ปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่กระผมแล้ว เมื่อกระผมนั้น กำลังอยู่ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส

๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน เรานั้นคิดว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอ ปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ เรานั้นจึงขอปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๑ เดือนเพื่ออาบัติ ๒ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนแก่เรา เมื่อเรานั้นกำลังอยู่ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส สำหรับเดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ท่านผู้เจริญ กระผมนั้นขอปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้เพื่ออาบัติ ๒ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์”

พึงขอแม้ครั้งที่ ๒ ฯลฯ

พึงขอแม้ครั้งที่ ๓ ฯลฯ

ภิกษุผู้ฉลาดสามารถพึงประกาศให้สงฆ์ทราบด้วยญัตติจตุตถกรรมวาจาว่า

“สุณาตุ เม ภนฺเต สํโฆ, อยํ อิตฺถนฺนาโม ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชิ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เอตทโหสิ “อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาจิ, ตสฺส สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ: อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เม เอตทโหสิ ‘อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ

เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โสหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส เม ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ ‘ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ ยาจติ, ยทิ สํฆสฺส ปตฺตกลฺลํ, สํโฆ อิตฺถนฺนามสฺส ภิกฺขุโน ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ ทเทยฺย, เอสา ญตฺติ.

สุณาตุ เม ภนฺเต สํโฆ, อยํ อิตฺถนฺนาโม ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชิ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เอตทโหสิ ‘อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาจิ, ตสฺส สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ: อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เม เอตทโหสิ ‘อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ

เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โสหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส เม ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ ‘ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ ยาจติ, สํโฆ อิตฺถนฺนามสฺส ภิกฺขุโน ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ เทติ, ยสฺสายสฺมโต ขมติ, อิตฺถนฺนามสฺส ภิกฺขุโน ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรสฺสปิ มาสปริวาสสฺส (๑) ทานํ, โส ตุณฺหสฺส; ยสฺส นกฺขมติ, โส ภาเสยฺย.

ทุติยมฺปิ เอตมตฺถํ วทามิ ฯเปฯ ตติยมฺปิ เอตมตฺถํ วทามิ ฯเปฯ

ทินฺโน สํเฆน อิตฺถนฺนามสฺส ภิกฺขุโน ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตโรปิ มาสปริวาโส, (๒) ขมติ สํฆสฺส, ตสฺมา ตุณฺหี. เอวเมตํ ธารยามี”ติ.

เตน ภิกฺขเว ภิกฺขุนา ปุริมํ อุปาทาย เทฺว มาสา ปริวสิตพฺพา.

“ท่านผู้เจริญ ขอสงฆ์จงฟังข้าพเจ้า ภิกษุชื่อนี้รูปนี้ต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ภิกษุนั้นได้มีความคิดดังนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ภิกษุนั้นจึงขอปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัวที่ปิดไว้ ๒ เดือน กับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว เมื่อภิกษุนั้นกำลังอยู่ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน เรานั้นคิดว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๑

เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ เรานั้นจึงขอ ปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่เราแล้ว เมื่อเรานั้นกำลังอยู่ปริวาส คิด ละอายใจว่า ‘ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ภิกษุนั้นขอปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ ถ้าสงฆ์พร้อมกันแล้วพึงให้ปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน แก่ภิกษุชื่อนี้ นี่เป็นญัตติ

ท่านผู้เจริญ ขอสงฆ์จงฟังข้าพเจ้า ภิกษุชื่อนี้รูปนี้ต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ภิกษุนั้นได้มีความคิดดังนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิด ไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ภิกษุนั้นจึงขอปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัวที่ปิดไว้ ๒ เดือนกับ สงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว เมื่อภิกษุนั้นกำลังอยู่ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน เรานั้นคิดว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๑

เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ เรานั้นจึงขอ ปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัวที่ ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่เราแล้ว เมื่อเรานั้นกำลังอยู่ปริวาส คิด ละอายใจว่า ‘ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ภิกษุนั้นจึงขอปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ให้ปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว ท่านรูปใดเห็นด้วยกับการให้ปริวาสสำหรับเดือน แม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุชื่อนี้ ท่านรูปนั้นพึงนิ่ง ท่านรูป ใดไม่เห็นด้วย ท่านรูปนั้นพึงทักท้วงแม้ครั้งที่ ๒ ข้าพเจ้ากล่าวความนี้ว่า ฯลฯ

แม้ครั้งที่ ๓ ข้าพเจ้ากล่าวความนี้ว่า ฯลฯ

ปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน สงฆ์ให้แล้ว แก่ภิกษุชื่อนี้ สงฆ์เห็นด้วย เพราะฉะนั้นจึงนิ่ง ข้าพเจ้าขอถือเอาความนิ่งนั้นเป็นมติ อย่างนี้

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนั้นพึงอยู่ปริวาส ๒ เดือน นับต่อจากเดือนก่อน

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชติ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย. ตสฺส เอวํ โหติ “อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ”ติ, โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ เทติ, ตสฺส ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ: อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย, ตสฺส เม เอตทโหสิ ‘อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย,

ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โสหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เอกมาสปริวาสํ อทาสิ, ตสฺส เม ปริวสนฺตสฺส ลชฺชิธมฺโม โอกฺกมิ “ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ”ติ, โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ เทติ. เตน ภิกฺขเว ภิกฺขุนา ปุริมํ อุปาทาย เทฺว มาสา ปริวสิตพฺพา.

อยู่ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน

“ภิกษุทั้งหลาย ก็ในกรณีนี้ ภิกษุต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ภิกษุนั้นมีความคิดดังนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ภิกษุชื่อนี้จึงขอปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัวที่ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ ให้ปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว เมื่อภิกษุนั้น กำลังอยู่ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัวปิดไว้ ๒ เดือน เรานั้นคิดว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน ไฉนหนอ เราพึงขอ ปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ เรานั้นจึงขอปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัวที่ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๑ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่เราแล้ว เมื่อเรานั้นกำลังอยู่ปริวาส คิดละอายใจว่า ‘ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ภิกษุนั้นจึงขอปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุ นั้น

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชติ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอกํ มาสํ ชานาติ, เอกํ มาสํ น ชานาติ. โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ ยํ มาสํ ชานาติ, ตํ มาสํ ปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ ยํ มาสํ ชานาติ, ตํ มาสํ ปริวาสํ เทติ, โส ปริวสนฺโต อิตรมฺปิ มาสํ ชานาติ, ตสฺส เอวํ โหติ ‘อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอกํ มาสํ ชานึ, เอกํ มาสํ น ชานึ, โสหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ ยํ มาสํ ชานึ, ตํ มาสํ ปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ ยํ มาสํ ชานึ, ตํ มาสํ ปริวาสํ อทาสิ, โสหํ ปริวสนฺโต อิตรมฺปิ มาสํ ชานามิ. ‘ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺติ, โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ เทติ. เตน ภิกฺขเว ภิกฺขุนา ปุริมํ อุปาทาย เทฺว มาสา ปริวสิตพฺพา.

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนั้นพึงอยู่ปริวาส ๒ เดือน นับต่อจากเดือนก่อน

ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน คือ เดือนหนึ่งรู้ เดือนหนึ่งไม่รู้ ภิกษุนั้นขอปริวาสสำหรับเดือนที่รู้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาสสำหรับเดือนที่รู้ เพื่อ อาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว เมื่อภิกษุนั้นกำลังอยู่ปริวาส รู้เดือน แม้นอกนี้ ภิกษุนั้นมีความคิดอย่างนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัวปิดไว้ ๒ เดือน คือ เดือนหนึ่งรู้ เดือนหนึ่งไม่รู้ เรานั้นขอปริวาสสำหรับเดือนที่รู้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาสเดือนที่รู้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒เดือนแก่เราแล้ว เรานั้นกำลังอยู่ปริวาส รู้เดือนแม้นอกนี้ว่า ‘ไฉนหนอ เราพึงขอ ปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้เพื่ออาบัติ ๒ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ภิกษุนั้นจึง ขอปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ ให้ปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้น

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนั้นพึงอยู่ปริวาส ๒ เดือน นับต่อจากเดือนก่อน

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชติ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอกํ มาสํ สรติ, เอกํ มาสํ น สรติ. โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ ยํ มาสํ สรติ, ตํ มาสํ ปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ ยํ มาสํ สรติ, ตํ มาสํ ปริวาสํ เทติ, โส ปริวสนฺโต อิตรมฺปิ มาสํ สรติ, ตสฺส เอวํ โหติ “อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอกํ มาสํ สรึ, เอกํ มาสํ น สรึ. โสหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ ยํ มาสํ สรึ, ตํ มาสํ ปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ ยํ มาสํ สรึ, ตํ มาสํ ปริวาสํ อทาสิ, โสหํ ปริวสนฺโต อิตรมฺปิ มาสํ สรามิ, ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ’ติ, โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ เทติ. เตน ภิกฺขเว ภิกฺขุนา ปุริมํ อุปาทาย เทฺว มาสา ปริวสิตพฺพา.

ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิด ไว้ ๒ เดือน เดือนหนึ่งระลึกได้ เดือนหนึ่งระลึกไม่ได้ ภิกษุนั้นขอปริวาสสำหรับ เดือนที่ระลึกได้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาสสำหรับ เดือนที่ระลึกได้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว เมื่อภิกษุนั้นกำลัง อยู่ปริวาสระลึกเดือนแม้นอกนี้ได้ ภิกษุนั้นมีความคิดอย่างนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน เดือนหนึ่งระลึกได้ เดือนหนึ่งระลึกไม่ได้ เรานั้นขอปริวาส สำหรับเดือนที่ระลึกได้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส สำหรับเดือนที่ระลึกได้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่เราแล้ว เมื่อเรานั้น กำลังอยู่ปริวาส ระลึกเดือนแม้นอกนี้ได้ว่า ‘ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาสสำหรับเดือน แม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ภิกษุนั้นจึงขอปริวาสสำหรับ เดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาสสำหรับ เดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนั้นพึงอยู่ปริวาส ๒ เดือน นับต่อจากเดือนก่อน

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชติ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอกํ มาสํ นิพฺเพมติโก, เอกํ มาสํ เวมติโก. โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ ยํ มาสํ นิพฺเพมติโก, ตํ มาสํ ปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ ยํ มาสํ นิพฺเพมติโก, ตํ มาสํ ปริวาสํ เทติ, โส ปริวสนฺโต อิตรมฺปิ มาสํ นิพฺเพมติโก โหติ, ตสฺส เอวํ โหติ “อหํ โข เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชึ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอกํ มาสํ นิพฺเพมติโก, เอกํ มาสํ เวมติโก, โสหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ ยํ มาสํ นิพฺเพมติโก, ตํ มาสํ ปริวาสํ ยาจึ, ตสฺส เม สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉานฺนานํ ยํ มาสํ นิพฺเพมติโก, ตํ มาสํ ปริวาสํ อทาสิ, โสหํ ปริวสนฺโต อิตรมฺปิ มาสํ นิพฺเพมติโก, ยนฺนูนาหํ สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ ยาเจยฺยนฺ”ติ, โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ อิตรมฺปิ มาสปริวาสํ เทติ. เตน ภิกฺขเว ภิกฺขุนา ปุริมํ อุปาทาย เทฺว มาสา ปริวสิตพฺพา.

ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน คือ เดือนหนึ่งแน่ใจ เดือนหนึ่งไม่แน่ใจ ภิกษุนั้นขอปริวาสสำหรับ เดือนที่แน่ใจ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาสสำหรับเดือน ที่แน่ใจ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว เมื่อภิกษุนั้นกำลังอยู่ปริวาส แน่ใจเดือนแม้นอกนี้ ภิกษุนั้นมีความคิดอย่างนี้ว่า ‘เราต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน เดือนหนึ่งแน่ใจ เดือนหนึ่งไม่แน่ใจ เรานั้นขอปริวาสสำหรับเดือนที่แน่ใจ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาสสำหรับเดือนที่ แน่ใจ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่เราแล้ว เมื่อเรานั้นกำลังอยู่ปริวาส แน่ ใจเดือนแม้นอกนี้ว่า ‘ไฉนหนอ เราพึงขอปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์’ ภิกษุนั้นจึงขอปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาสสำหรับเดือนแม้นอกนี้ เพื่ออาบัติ ๒ ตัวปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้น

ภิกษุทั้งหลาย ภิกษุนั้นพึงอยู่ปริวาส ๒ เดือน นับต่อจากเดือนก่อน

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชติ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอโก มาโส ชานปฺปฏิจฺฉนฺโน, เอโก มาโส อชานปฺปฏิจฺฉนฺโน. โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ เทติ, ตสฺส ปริวสนฺตสฺส อญฺโญ ภิกฺขุ อาคจฺฉติ พหุสฺสุโต อาคตาคโม ธมฺมธโร วินยธโร มาติกาธโร ปณฺฑิโต วิยตฺโต เมธาวี ลชฺชี กุกฺกุจฺจโก สิกฺขากาโม, โส เอวํ วเทติ “กึ อยํ อาวุโส ภิกฺขุ อาปนฺโน, กิสฺสายํ ภิกฺขุ ปริวสตี”ติ. เต เอวํ วเทนฺติ “อยํ อาวุโส ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชิ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย,

เอโก มาโส ชานปฺปฏิจฺฉนฺโน, เอโก มาโส อชานปฺปฏิจฺฉนฺโน. โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ ยาจิ, ตสฺส สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ, ตาโย อยํ อาวุโส ภิกฺขุ อาปนฺโน, ตาสายํ ภิกฺขุ ปริวสตี”ติ. โส เอวํ วเทติ “ยฺวายํ อาวุโส มาโส ชานปฺปฏิจฺฉนฺโน, ธมฺมิกํ ตสฺส มาสสฺส ปริวาสทานํ, ธมฺมตฺตา รุหติ. โย จ ขฺวายํ อาวุโส มาโส อชานปฺปฏิจฺฉนฺโน, อธมฺมิกํ ตสฺส มาสสฺส ปริวาสทานํ, อธมฺมตฺตา น รุหติ, เอกสฺส๗๙ อาวุโส มาสสฺส ภิกฺขุ มานตฺตารโห”ติ.

ภิกษุผู้ควรแก่มานัต

อยู่ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน

ภิกษุทั้งหลาย ก็ในกรณีนี้ ภิกษุต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน เดือนหนึ่งรู้แต่ปิดไว้ เดือนหนึ่งปิดไว้โดยไม่รู้ ภิกษุนั้นขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว เมื่อภิกษุนั้นกำลังอยู่ปริวาส ภิกษุรูปอื่นผู้เป็น พหูสูต เชี่ยวชาญปริยัติ ทรงธรรม ทรงวินัย ทรงมาติกา เป็นบัณฑิต เฉลียวฉลาด มีปัญญา มีความละอาย มีความระมัดระวัง ใฝ่การศึกษา มาถึง กล่าวอย่างนี้ว่า ‘ท่านทั้งหลาย ภิกษุนี้ต้องอาบัติอะไร ภิกษุนี้อยู่ปริวาสเพื่ออาบัติอะไร’ ภิกษุเหล่านั้น กล่าวอย่างนี้ว่า

‘ท่าน ภิกษุนี้ต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน เดือนหนึ่งรู้แต่ปิดไว้ เดือนหนึ่งปิดไว้โดยที่ไม่รู้ ภิกษุนั้นขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้น ท่าน ภิกษุนี้ต้องอาบัติเหล่านั้น ภิกษุนี้อยู่ปริวาส เพื่ออาบัติ เหล่านั้น’ ภิกษุนั้นกล่าวอย่างนี้ว่า ‘ท่านทั้งหลาย การให้ปริวาสสำหรับเดือนที่รู้แต่ ปิดไว้ ชอบธรรม ความชอบธรรมย่อมฟังขึ้น ส่วนการให้ปริวาสสำหรับเดือนที่ปิด ไว้โดยไม่รู้ ไม่ชอบธรรม ความไม่ชอบธรรมย่อมฟังไม่ขึ้น ท่านทั้งหลาย ภิกษุเป็น ผู้ควรแก่มานัตเดือนหนึ่ง’

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชติ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอโก มาโส สรมานปฺปฏิจฺฉนฺโน, เอโก มาโส อสรมานปฺปฏิจฺฉนฺโน. โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ เทติ, ตสฺส ปริวสนฺตสฺส อญฺโญ ภิกฺขุ อาคจฺฉติ พหุสฺสุโต อาคตาคโม ธมฺมธโร วินยธโร มาติกาธโร ปณฺฑิโต วิยตฺโต เมธาวี ลชฺชี กุกฺกุจฺจโก สิกฺขากาโม, โส เอวํ วเทติ “กึ อยํ อาวุโส ภิกฺขุ อาปนฺโน, กิสฺสายํ ภิกฺขุ ปริวสตี”ติ. เต เอวํ วเทนฺติ “อยํ อาวุโส ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชิ

เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอโก มาโส สรมานปฺปฏิจฺฉนฺโน, เอโก มาโส อสรมานปฺปฏิจฺฉนฺโน. โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ ยาจิ, ตสฺส สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ, ตาโย อยํ อาวุโส ภิกฺขุ อาปนฺโน, ตาสายํ ภิกฺขุ ปริวสตี”ติ. โส เอวํ วเทติ “ยฺวายํ อาวุโส มาโส สรมานปฺปฏิจฺฉนฺโน, ธมฺมิกํ ตสฺส มาสสฺส ปริวาสทานํ, ธมฺมตฺตา รุหติ, โย จ ขฺวายํ อาวุโส มาโส อสรมานปฺปฏิจฺฉนฺโน, อธมฺมิกํ ตสฺส มาสสฺส ปริวาสทานํ, อธมฺมตฺตา น รุหติ. เอกสฺส อาวุโส มาสสฺส ภิกฺขุ มานตฺตารโห”ติ.

ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน คือ เดือนหนึ่งระลึกได้แต่ปิดไว้ เดือนหนึ่งปิดไว้โดยระลึกไม่ได้ ภิกษุนั้น ขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว เมื่อภิกษุนั้นกำลังอยู่ ปริวาส ภิกษุรูปอื่นผู้เป็นพหูสูต เชี่ยวชาญปริยัติ ทรงธรรม ทรงวินัย ทรงมาติกา เป็นบัณฑิต เฉลียวฉลาด มีปัญญา มีความละอาย มีความระมัดระวัง ใฝ่การศึกษา มาถึง กล่าวอย่างนี้ว่า ‘ท่านทั้งหลาย ภิกษุนี้ต้องอาบัติอะไร ภิกษุนี้อยู่ปริวาสเพื่อ อาบัติอะไร’ ภิกษุเหล่านั้นกล่าวอย่างนี้ว่า

‘ท่าน ภิกษุนี้ต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน เดือนหนึ่งระลึกได้แต่ปิดไว้ เดือนหนึ่งปิดไว้โดยระลึกไม่ได้ ภิกษุนั้นขอปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้น ท่าน ภิกษุนี้ต้อง อาบัติเหล่านั้น ภิกษุนี้อยู่ปริวาสเพื่ออาบัติเหล่านั้น’ ภิกษุนั้นกล่าวอย่างนี้ว่า ‘ท่าน ทั้งหลาย การให้ปริวาสสำหรับเดือนที่ระลึกได้แต่ปิดไว้ ชอบธรรม ความชอบธรรม ย่อมฟังขึ้น ส่วนการให้ปริวาสสำหรับเดือนที่ปิดไว้โดยระลึกไม่ได้ ไม่ชอบธรรม ความ ไม่ชอบธรรมย่อมฟังไม่ขึ้น ท่านทั้งหลาย ภิกษุเป็นผู้ควรแก่มานัตเดือนหนึ่ง’

อิธ ปน ภิกฺขเว ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชติ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอโก มาโส นิพฺเพมติกปฺปฏิจฺฉนฺโน, เอโก มาโส เวมติกปฺปฏิจฺฉนฺโน. โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ ยาจติ, ตสฺส สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ เทติ, ตสฺส ปริวสนฺตสฺส อญฺโญ ภิกฺขุ อาคจฺฉติ พหุสฺสุโต อาคตาคโม ธมฺมธโร วินยธโร มาติกาธโร ปณฺฑิโต วิยตฺโต เมธาวี ลชฺชี กุกฺกุจฺจโก สิกฺขากาโม, โส เอวํ วเทติ “กึ อยํ อาวุโส ภิกฺขุ อาปนฺโน, กิสฺสายํ ภิกฺขุ ปริวสตี”ติ. เต เอวํ วเทนฺติ “อยํ อาวุโส ภิกฺขุ เทฺว สํฆาทิเสสา อาปตฺติโย อาปชฺชิ

เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนาโย: เอโก มาโส นิพฺเพมติกปฺปฏิจฺฉนฺโน, เอโก มาโส เวมติกปฺปฏิจฺฉนฺโน, โส สํฆํ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ ยาจิ, ตสฺส สํโฆ ทฺวินฺนํ อาปตฺตีนํ เทฺวมาสปฺปฏิจฺฉนฺนานํ เทฺวมาสปริวาสํ อทาสิ, ตาโย อยํ อาวุโส ภิกฺขุ อาปนฺโน, ตาสายํ ภิกฺขุ ปริวสตี”ติ. โส เอวํ วเทติ “ยฺวายํ อาวุโส มาโส นิพฺเพมติกปฺปฏิจฺฉนฺโน, ธมฺมิกํ ตสฺส มาสสฺส ปริวาสทานํ, ธมฺมตฺตา รุหติ. โย จ ขฺวายํ อาวุโส มาโส เวมติกปฺปฏิจฺฉนฺโน, อธมฺมิกํ ตสฺส มาสสฺส ปริวาสทานํ, อธมฺมตฺตา น รุหติ, เอกสฺส อาวุโส มาสสฺส ภิกฺขุ มานตฺตารโห”ติ.

ภิกษุทั้งหลาย อนึ่ง ในกรณีนี้ ภิกษุต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิด ไว้ ๒ เดือน คือ เดือนหนึ่งแน่ใจแต่ปิดไว้ เดือนหนึ่งปิดไว้โดยไม่แน่ใจ ภิกษุนั้นขอ ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว เมื่อภิกษุนั้นกำลังอยู่ปริวาส ภิกษุรูปอื่นผู้เป็นพหูสูต เชี่ยวชาญปริยัติ ทรงธรรม ทรงวินัย ทรงมาติกา เป็นบัณฑิต เฉลียวฉลาด มีปัญญา มีความละอาย มีความระมัดระวัง ใฝ่การศึกษา มาถึง กล่าวอย่างนี้ว่า ‘ท่านทั้งหลาย ภิกษุนี้ต้องอาบัติอะไร ภิกษุนี้อยู่ปริวาสเพื่ออาบัติ อะไร’ ภิกษุเหล่านั้นกล่าวอย่างนี้ว่า

‘ท่าน ภิกษุนี้ต้องอาบัติสังฆาทิเสส ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือน คือ เดือนหนึ่งแน่ใจแต่ปิดไว้ เดือนหนึ่งปิดไว้โดยไม่แน่ใจ ภิกษุนั้นขอ ปริวาส ๒ เดือน เพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนกับสงฆ์ สงฆ์ได้ให้ปริวาส ๒ เดือนเพื่ออาบัติ ๒ ตัว ปิดไว้ ๒ เดือนแก่ภิกษุนั้นแล้ว ท่าน ภิกษุนี้ต้องอาบัติเหล่านั้น ภิกษุนี้อยู่ปริวาสเพื่ออาบัติเหล่านั้น’ ภิกษุนั้นกล่าวอย่างนี้ว่า ‘ท่านทั้งหลาย การให้ ปริวาสสำหรับเดือนที่แน่ใจแต่ปิดไว้ ชอบธรรม ความชอบธรรมย่อมฟังขึ้น ส่วน การให้ปริวาสสำหรับเดือนที่ปิดไว้โดยไม่แน่ใจ ไม่ชอบธรรม ความไม่ชอบธรรมย่อม ฟังไม่ขึ้น ท่านทั้งหลาย ภิกษุเป็นผู้ควรแก่มานัตเดือนหนึ่ง”